References
- АНТОНОВИЧ, А. К. (1968). Белорусские тексты, писанные арабским письмом, и их графико-орфографическая система. Вильнюс.
- ТАРЕЛКА, M. & СЫНКОВА, I. (2009). Адкуль пайшлі ідалы. Μіньск.
- ADAMCZYK, M. (1980). Biblijno-apokryficzne narracje w literaturze staropolskiej do końca XVI wieku. Poznań.
- BIELSKI, M. (1564). Kronika.
- BORAWSKI, P. & DUBIŃSKI, A. (1986). Tatarzy polscy. Dzieje, obrzędy, legendy, tradycje. Warszawa.
- DROZD, A. (1995a). O twórczości literackiej Tatarów w dobie staropolskiej. Tatarzy w Europie i na świecie. Poznań, 33-47.
- DROZD, A. (1995b). Tatarska wersja pieśni-legendy o św. Hiobie. Poznańskie Studia Polonistyczne, 2, Seria Literacka. Poznań, 163-195.
- DROZD, A. (1996). Staropolski apokryf w muzułmańskich księgach. (Tatarska adaptacja Historyji barzo cudnej o stworzeniu nieba i ziemie Krzysztofa Pussmana). Poznańskie Studia Polonistyczne, 3, Seria Literacka. Poznań, 95-134.
- DROZD, A. (2004). Koran staropolski. Rozważania w związku z odkryciem tefsiru mińskiego z 1686 roku. Rocznik Biblioteki Narodowej, 36. Warszawa, 237-248.
- DUFALA, K. (2008-2009). Legenda o św. Grzegorzu w kitabie Tatarów - muzułmanów Wielkiego Księstwa Litewskiego, In A. Gadomski, Cz. Łapicz (Eds.), Chrestomatia teolingwistyki (pp. 205-220). Symferopol.
- KONOPACKI, A. (2010). Życie religijne Tatarów na ziemiach Wielkiego Księstwa Litewskiego w XVI-XIX wieku. Warszawa.10.31338/uw.9788323511076
- KULWICKA-KAMIŃSKA, J. (2013). Przekład terminologii religijnej islamu w polskich tłumaczeniach Koranu na tle biblijnej tradycji translatorycznej. Toruń.
- ŁAPICZ, CZ. (1986). Kitab Tatarów litewsko-polskich. (Paleografia. Grafia. Język). Toruń.
- ŁAPICZ, Cz. (2008). Glosy, komentarze, objaśnienia etc., czyli o pozakoranicznych dopiskach w rękopiśmiennych tefsirach muzułmanów Wielkiego Księstwa Litewskiego, In T. Bairašauskaitė, H. Kobeckaitė, G. Miškinienė (Eds.), Orientas Lietuvos Didžiosios Kunigaikštijos Visuomenės Tradicijoje: Totoriai ir Karaimai (pp. 69-80). Vilnius.
- ŁYSZCZARZ, M. (2013). Młode pokolenie polskich Tatarów. Olsztyn-Białystok.
- PALECZNY, T. (2008). Socjologia tożsamości. Kraków.
- RADZISZEWSKA, I. (2010). Chamaiły jako typ piśmiennictwa religijnego muzułmanów Wielkiego Księstwa Litewskiego (na podstawie słowiańskiej warstwy językowej), Uniwersytet Mikołaja Kopernika. Toruń (in press).
- SUTER, P. (2004). Alfurkan Tatarski. Der litauisch-tatarische Koran-Tefsir. Köln- Weimar-Wien.
- WALCZAK, B. (1993). Komu zawdzięczamy polski język literacki? In I. Bajerowa, M. Karpluk, & Z. Leszczyński (Eds.), Język a chrześcijaństwo (pp. 23-42). Lublin.
- WARMIŃSKA, K. (1999). Tatarzy polscy. Tożsamość religijna i etniczna. Kraków.
- WELSCH, W. (1999). Transculturality - the Puzzling Form of Cultures Today, Spaces of Culture: City, Nation, World. London: Sage, 194-213.
- WELSCH, W. (2002). Rethinking identity in the age of globalization - a transcultural perspective. Aesthetics & Art Science, No. 1, 85-94.
- Zasady wydawania tekstów staropolskich. (1955). Wrocław.