Naśladując Orfeusza… Wyimki o kompozycjach Wojciecha Kilara do filmu w trzech odsłonach
Abstract
Tematem eseju jest muzyka filmowa Wojciecha Kilara (1932–2013), analizowana na wybranych przykładach, traktowana jako rodzaj symbolu ujawniającego treści niewyrażalne w medium werbalnym i wizualnym. Celem analizy jest próba zmierzenia się z pytaniem o to, jaki wkład mo-że wnieść muzyka do sztuki ruchomych obrazów. Na marginesie wskazane zostaną też strategie kompozytorskie, które zastosował Wojciech Kilar, tworząc muzykę do wybranych filmów. Wybitne sfunkcjonalizowanie muzyki w dziele audiowizualnym zostało pokazane na przykładzie ścieżek dźwiękowych do takich filmów, jak: Lalka w reżyserii Wojciecha J. Hasa (1968), Iluminacja Krzysztofa Zanussiego (1972) i Bram Stoker’s Dracula Francisa Forda Coppoli (1992).
© 2026 Iwona Grodź, published by Polish Composers’ Union
This work is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 License.