Abstract
Eigen dramaseries vormen sinds jaar en dag een centrale programmacategorie op de Vlaamse televisie. Dergelijke series bevatten in de periode 1953-1989, toen de publieke omroep een monopoliepositie bezat, veel terugkerende elementen. Samen vormen deze series een vrij coherent beeld van Vlaanderen en de Vlamingen, dat gedurende de hele bestudeerde periode weinig evolueert. Vaak gaat het om adaptaties van literaire meesterwerken, die meestal over het leven in het landelijke Vlaanderen in de eerste helft van de twintigste eeuw verhalen. Vaak Deze historische series besteden veel aandacht aan de volkscultuur, er wordt vooral dialect gesproken en de personages zijn voornamelijk sterk getypeerde eenvoudige plattelandsmensen. Samen vormen deze series een duidelijk discours over het verleden van de Vlamingen, die voorgesteld worden als arm maar moedig. Men kan zich echter de vraag stellen waarom juist deze beelden zo vaak terugkeren. Meer specifiek gaat deze bijdrage in op de vraag of deze beeldvorming het product is van een beleid dat bewust een specifiek beeld van Vlaanderen wilde promoten.
© 2014 Alexander Dhoest, published by Sound & Vision
This work is licensed under the Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 License.