<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<rss version="2.0" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom">
    <channel>
        <title>Polski Rocznik Muzykologiczny Feed</title>
        <link>https://reference-global.com/journal/PRM</link>
        <description>Reference Global RSS Feed for Polski Rocznik Muzykologiczny</description>
        <lastBuildDate>Mon, 09 Nov 2026 17:36:10 GMT</lastBuildDate>
        <docs>https://validator.w3.org/feed/docs/rss2.html</docs>
        <generator>https://github.com/jpmonette/feed</generator>
        <image>
            <title>Polski Rocznik Muzykologiczny Feed</title>
            <url>https://paradigm-files.s3.eu-central-1.amazonaws.com/PRM/cover-image.jpg</url>
            <link>https://reference-global.com/journal/PRM</link>
        </image>
        <copyright>All rights reserved 2026, Polish Composers’ Union</copyright>
        <atom:link href="https://reference-global.com/2/rss/journal/PRM" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Editorial]]></title>
            <link>https://reference-global.com/article/10.2478/prm-2025-0013</link>
            <guid isPermaLink="false">/article/10.2478/prm-2025-0013</guid>
            <pubDate>Fri, 08 May 2026 00:00:00 GMT</pubDate>
            <category>ARTICLE</category>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Meduza Ludomira Różyckiego — od genezy do rekonstrukcji]]></title>
            <link>https://reference-global.com/article/10.2478/prm-2025-0001</link>
            <guid isPermaLink="false">/article/10.2478/prm-2025-0001</guid>
            <pubDate>Fri, 08 May 2026 00:00:00 GMT</pubDate>
            <description><![CDATA[Artykuł ma charakter przeglądowy i stanowi charakterystykę Meduzy (1912), drugiej z siedmiu oper Ludomira Różyckiego (1883–1953). W tekście przedstawiono genezę powstania dzieła, okoliczności jego prapremiery w Teatrze Wielkim w Warszawie oraz odbiór przez publiczność, którego dowody zachowane są przede wszystkim w prasie epoki; zaprezentowano także analizę libretta, struktury dramaturgicznej oraz wstępną charakterystykę zastosowanych środków kompozytorskich.]]></description>
            <category>ARTICLE</category>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Absolutna — nie-absolutna, muzyka do filmu IO/EO Pawła Mykietyna]]></title>
            <link>https://reference-global.com/article/10.2478/prm-2025-0010</link>
            <guid isPermaLink="false">/article/10.2478/prm-2025-0010</guid>
            <pubDate>Fri, 08 May 2026 00:00:00 GMT</pubDate>
            <description><![CDATA[Muzyka Pawła Mykietyna do filmu IO/EO Jerzego Skolimowskiego to prawdopodobnie jedna z najbardziej docenionych polskich muzycznych ścieżek filmowych ostatnich lat. Składa się na nią 19 epizodów, które zostały przeanalizowane z perspektywy czysto muzycznej. Główną tezą przeprowadzonych badań była synergia muzyki absolutnej i nie-absolutnej. Poszukiwania tej synergii przebiega-ły w trzech obszarach. Po pierwsze, dotyczyły obecności charakterystycznych technik kompozytorskich oraz typowych dla autonomicznej muzyki Mykietyna motywów i wątków dźwiękowych. Po drugie, analizie poddane zostały komentarze kompozytora dotyczące inspiracji pozamuzycznych, takich jak relacje obraz–dźwięk czy transformacje dźwięków nie muzycznych w muzyczne. Po trzecie, prześledzony został proces, w którym integracja różnych nurtów prowadzi do przenikania środków wyrazu w przeciwnym kierunku — od muzyki filmowej do absolutnej. W analizach wykorzystano m.in. koncepcję mieszanin pojęciowych G. Fauconniera i M. Turnera dla obserwacji analogii zachodzących pomiędzy domeną wizualną i dźwiękową. Przeprowadzone analizy potwierdziły słuszność tezy wyjściowej, że autorski język muzyczny Mykietyna pozostaje niezmienny, niezależnie od gatunkowych transferów.]]></description>
            <category>ARTICLE</category>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Wiedeńskie konteksty życia i twórczości Józefa Kofflera]]></title>
            <link>https://reference-global.com/article/10.2478/prm-2025-0011</link>
            <guid isPermaLink="false">/article/10.2478/prm-2025-0011</guid>
            <pubDate>Fri, 08 May 2026 00:00:00 GMT</pubDate>
            <description><![CDATA[Esej dotyczy szeroko pojętych związków Józefa Kofflera z Wiedniem, stanowiących kluczowy aspekt jego biografii artystycznej i osobistej. Autor rekonstruuje wiedeńskie konteksty życia kompozytora, poczynając od pierwszych studiów w latach 1914–1924, poprzez kontynuację kontaktów artystycznych w okresie międzywojennym, aż do tragicznego zakoń-czenia jego życia w 1941 roku. Wiedeń jawi się jako centrum awangardy muzycznej, gdzie Koffler poznał twórczość Schönberga i Berga, nawiązał współpracę z Universal Edition i zbudował sieć kontaktów z przedstawicielami drugiej szkoły wiedeńskiej. Szczególną uwagę poświęcono analizie recepcji twórczości Kofflera w prasie wiedeńskiej, jego współ-pracy z takimi postaciami, jak Hermann Scherchen, Ernst Křenek czy Eduard Steuermann, oraz zamiarowi emigracji do Palestyny za pośrednictwem Bronisława Hubermana. Autor ukazuje również narastający antysemityzm w środowisku muzycznym Polski i Austrii. Praca opiera się na kwerendzie w wiedeńskich archiwach oraz analizie materiałów prasowych, odsłaniając nieznane dotąd aspekty biografii kompozytora i jego pozycji w europejskim życiu muzycznym.]]></description>
            <category>ARTICLE</category>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Naśladując Orfeusza… Wyimki o kompozycjach Wojciecha Kilara do filmu w trzech odsłonach]]></title>
            <link>https://reference-global.com/article/10.2478/prm-2025-0004</link>
            <guid isPermaLink="false">/article/10.2478/prm-2025-0004</guid>
            <pubDate>Fri, 08 May 2026 00:00:00 GMT</pubDate>
            <description><![CDATA[Tematem eseju jest muzyka filmowa Wojciecha Kilara (1932–2013), analizowana na wybranych przykładach, traktowana jako rodzaj symbolu ujawniającego treści niewyrażalne w medium werbalnym i wizualnym. Celem analizy jest próba zmierzenia się z pytaniem o to, jaki wkład mo-że wnieść muzyka do sztuki ruchomych obrazów. Na marginesie wskazane zostaną też strategie kompozytorskie, które zastosował Wojciech Kilar, tworząc muzykę do wybranych filmów. Wybitne sfunkcjonalizowanie muzyki w dziele audiowizualnym zostało pokazane na przykładzie ścieżek dźwiękowych do takich filmów, jak: Lalka w reżyserii Wojciecha J. Hasa (1968), Iluminacja Krzysztofa Zanussiego (1972) i Bram Stoker’s Dracula Francisa Forda Coppoli (1992).]]></description>
            <category>ARTICLE</category>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Zapomniana muzyka filmowa Henryka Czyża. Rekonesans]]></title>
            <link>https://reference-global.com/article/10.2478/prm-2025-0006</link>
            <guid isPermaLink="false">/article/10.2478/prm-2025-0006</guid>
            <pubDate>Fri, 08 May 2026 00:00:00 GMT</pubDate>
            <description><![CDATA[Artykuł prezentuje wstępne badania nad muzyką filmową Henryka Czyża z lat 50. XX wieku. Przedmiotem zainteresowania są filmy z muzyką tego kompozytora z okresu 1952–1959, w tym Celuloza w re-żyserii Jerzego Kawalerowicza, Ewa chce spać Tadeusza Chmielewskiego oraz Rancho Texas Wadima Berestowskiego. Praca omawia biograficzne źródła zainteresowań filmowych Czyża, wynikające z jego doświadczeń z muzyką użytkową, teatralną i radiową w Wilnie, Toruniu i Bydgoszczy. Szczegółowa analiza ścieżek dźwiękowych trzech wybranych filmów ujawnia charakterystyczne cechy stylu kompozytorskiego: różnorodność stylistyczną, bogate instrumentacje oraz wirtuozerię łączącą elementy muzyki popularnej, tanecznej i propagandowej. Szczególną uwagę poświęcono muzyce do komedii Ewa chce spać, gdzie kompozytor wykorzystuje kontrasty między warstwą dźwiękową a akcją dla osiągnięcia efektów surrealistycznych i komicznych. Badania pokazują, że Czyż swobodnie operował różnymi idiomami muzycznymi — od symfonicznego po jazzowy i awangardowy, co sytuuje go wśród najwybitniejszych twórców polskiej muzyki filmowej lat 50.]]></description>
            <category>ARTICLE</category>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Western z recyklingu. O postmodernistycznych strategiach konstruowania soundtracku w Bękartach wojny Quentina Tarantino]]></title>
            <link>https://reference-global.com/article/10.2478/prm-2025-0009</link>
            <guid isPermaLink="false">/article/10.2478/prm-2025-0009</guid>
            <pubDate>Fri, 08 May 2026 00:00:00 GMT</pubDate>
            <description><![CDATA[Artykuł na przykładzie filmu Bękarty wojny (2009) Quentina Tarantino omawia stosowane przez niego sposoby doboru muzyki filmowej. Główna teza artykułu mówi, że Tarantino, będąc audiofilem, a zarazem doskonałym znawcą zarówno konwencji filmowych, jak i gatunków muzyki popularnej lat 50.–80., konstruuje w swych pracach swego rodzaju swobodny pastisz, niepozbawiony jednak odniesień do źródłowego kontekstu występowania wspomnianych konwencji i gatunków. Szczegółowa analiza dotyczy wtórnego zaadaptowania muzyki westernowej Ennia Morriconego w Tarantinowskich Bękartach wojny, które swobodnie nawiązują do konwencji szeroko rozumianego kina westernowego, w tym spaghetti westernu. Omówiono to zagadnienie na przykładzie trzech scen filmowych.]]></description>
            <category>ARTICLE</category>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[„Przedmiotem muzyki jest życie”. Forma muzyczna jako organizm albo o paradoksach muzyki absolutnej]]></title>
            <link>https://reference-global.com/article/10.2478/prm-2025-0012</link>
            <guid isPermaLink="false">/article/10.2478/prm-2025-0012</guid>
            <pubDate>Fri, 08 May 2026 00:00:00 GMT</pubDate>
            <description><![CDATA[Chyba nie znajdziemy już dziś autora, który twierdziłby bez zastrzeżeń, że absolutność muzyki w sensie XiX-wiecznym była czystym formalizmem. Nawet Eduard Hanslick, któremu takie formalistyczne stanowisko standardowo się przypisuje, pisał wszak jednoznacznie, że „formy kształtujące się z dźwięków nie są puste, lecz wypełnione, nie są otoczeniem próżni, lecz duchem kształtującym się z wnętrza”. W celu przeprowadzenia historycznie uzasadnionej refutacji formalistycznego rozumienia idei muzyki absolutnej można obrać dwie drogi: strategię interpretacji semantycznej oraz strategię analogii strukturalnych. Pierwsza z nich, łatwiejsza (co nie znaczy, że mniej istotna), posługuje się hermeneutyką opartą na toposach muzycznych. Przedmiotem niniejszego artykuł jest strategia druga (bliższa myśli Hanslicka), która zasadza się na analogii między muzyką a naturą. Zwornikiem tych wzajemnych korespondencji jest koncepcja organizmu. Organizm jest zmysłowym przejawem sił duchowych, regulujących samoistny, dynamiczny i celowy rozwój konkretnych form żywych, przeciwstawiany mechanicznemu, deterministycznemu i martwemu światu Newtonowskiej fizyki. Kłopotliwość tej drogi polega na tym, że aspekty znaczeniowe muzyki jawią się tu jako ambiwalentne i trudno uchwytne: sensy te nie są bowiem semantyczne, a przynajmniej — nie są semantyczne wprost.Przy okazji rozważań nad koncepcją muzyki organicznej w różnych jej aspektach postawione zostaje pytanie o metodologiczną prawomocność przeprowadzania analogii między formami muzyki a formami biologicznymi.]]></description>
            <category>ARTICLE</category>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Mondenschein Heinego-Brahmsa op. 85. O gatunkowej osobliwości pieśni romantycznej]]></title>
            <link>https://reference-global.com/article/10.2478/prm-2025-0007</link>
            <guid isPermaLink="false">/article/10.2478/prm-2025-0007</guid>
            <pubDate>Fri, 08 May 2026 00:00:00 GMT</pubDate>
            <description><![CDATA[Przedmiotem eseju jest analiza miniatury wokalnej Johannesa Brahmsa do wiersza Mondenschein (Blask księżyca) pochodzącego z Księgi pieśni Heinricha Heinego. Celem analizy jest wyłonienie w procesie krytycznej interpretacji tzw. znaczenia emergentnego pieśni, hipotetycznie analogicznego do rozwijającego się w czasie doświadczenia słuchacza.]]></description>
            <category>ARTICLE</category>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Absolute vs. Program Music? Dramaturgical Topics and Program-Related New Formal Strategies as Alternatives to an Outdated Perception Pattern]]></title>
            <link>https://reference-global.com/article/10.2478/prm-2025-0005</link>
            <guid isPermaLink="false">/article/10.2478/prm-2025-0005</guid>
            <pubDate>Fri, 08 May 2026 00:00:00 GMT</pubDate>
            <description><![CDATA[Muzyka instrumentalna jest nadal często postrzegana przez pryzmat domniemanej dychotomii między muzyką absolutną a programową. Dychotomia ta wywodzi się z historycznej kontrowersji, która jest bardzo wymowna dla powstania muzykologii na ziemiach niemieckich od 1850 roku, lecz mniej pomocna w zrozumieniu muzyki instrumentalnej klasycznej i romantycznej, gdyż sugeruje czarno--biały obraz zamiast bardziej zróżnicowanej perspektywy na poetyckie, ekspresyjne i inne odniesienia do świata życia w muzyce.Artykuł przedstawia dwa alternatywne podejścia, które przerzucają mosty nad starymi podziałami tego przestarzałego wzorca percepcyjnego. Z jednej strony zarysowuje teorię toposów dramaturgicznych, które kształtują doświadczenie muzyczne w utworach instrumentalnych z programem i bez programu; z drugiej strony pokazuje, jak aspekty programowe przyczyniają się do powstania nowych strategii formalnych, które funkcjonują również niezależnie od programu. Przykłady pochodzą z utworów instrumentalnych kompozytorów niemieckich germańskich, francuskich i polskich z „długiego XiX wieku” (od późnego Mozarta i Schuberta po Noskowskiego, Morawskiego i Debussy’ego).]]></description>
            <category>ARTICLE</category>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Muzyka — absolutna czy niosąca znaczenia?]]></title>
            <link>https://reference-global.com/article/10.2478/prm-2025-0002</link>
            <guid isPermaLink="false">/article/10.2478/prm-2025-0002</guid>
            <pubDate>Fri, 08 May 2026 00:00:00 GMT</pubDate>
            <description><![CDATA[Punktem wyjścia rozważań autora jest — nurtujące muzykologów od czasu publikacji traktatu Eduarda Hanslicka Vom Musikalisch-Schönen (1854) — pytanie: „Czy muzyka może zawierać pozamuzyczną treść?” Przede wszystkim nale-ży ustalić, o jaką muzykę w tym pytaniu chodzi i czym może być jej treść. Niedostępna zmysłowo muzyka abstrakcyjna nie wchodzi w rachubę, rozważać można postrzeganą słuchem muzykę rozbrzmiewającą (musica sonabilis) i postrzeganą wzrokiem muzykę zapisaną (musica scripta). Tylko te dwie (mające swe analogony w ludzkiej mowie i piśmie — Przykłady 1 i 3) mogą ujawniać nam swą ewentualną treść (zawartość, temat, ideę, fabułę?). W miejsce niejasnego terminu „treść” autor wprowadza termin „informacja”. Nośnikami informacji są znaki (symbole i sygnały) oraz oznaki (symptomy). Znaki są tworami sztucznymi człowieka (Przykład 2), znaczą coś na podstawie wyraźnej lub domyślnej umowy między ich użytkownikami. Oznaki natomiast są tworami naturalnymi, powstającymi samorzutnie w przyrodzie i w środowisku człowieka, można je inter-pretować na podstawie obserwacji łańcuchów przyczyn i skutków. Należące do znaków symbole i sygnały oznajmiają swym odbiorcom jakiś stan rzeczy, a sygnały ponadto nakazują im jakieś działanie lub zaniechanie. Symptomy niczego nie oznajmiają ani nie nakazują, wymagają interpretacji. Znaki i oznaki (lub symbole, sygnały i symptomy) stanowią uniwersum komunikacyjne człowieka. Dychotomia „znaki–oznaki” jest równoważna z trychotomią „symbole–sygnały–symptomy”, ta zaś znajduje odzwierciedlenie w trzech trybach gramatycznych większości języków etnicznych: oznajmującym, rozkazującym i przypuszczającym (Przykład 5). Autor bada częstotliwość występowania poszczególnych znaków i oznak w muzyce rozbrzmiewającej i muzyce zapisanej, porównuje częstotliwość ich występowania w mowie i w piśmie. Wykazuje, że w mowie i piśmie przeważają symbole, występują tam też często sygnały; rzadsze symptomy ujawniają się w intonacji głosu mówiących, w ich gestykulacji i mimice, w rękopisach zaś — w skreśleniach, kleksach, zabrudzeniach itp. Odmienna sytuacja panuje w musica scripta. Muzyka zapisywana jest znakami, które w większości są sygnałami — nakazującymi taką a taką grę lub śpiew. Symbole pojawiają się w niej wyjątkowo, gdy ze znaków nutowych tworzy się jakiś obraz, np. obraz serca, gitary lub cyfry (Przykład 6); symptomy występują zazwyczaj w rękopisach muzycznych, choć równie rzadko jak w rękopisach literackich. Zupełnie inaczej jest w musica sonabilis. Niemal wszystko, co w niej rozbrzmiewa, to wymagające interpretacji symptomy. W wyjątkowych wypadkach fragmenty lub całe utwory coś sygnalizują (np. hejnały czy melodie carillonów) albo coś symbolizują jako onomatopeje, figury muzyczno-retoryczne, cytaty (Przykład 7). Interpretację symptomów występujących w mowie i piśmie oraz w muzyce rozbrzmiewającej wspomagają badania niewerbalnych systemów komunikowania się ludzi, takich jak np. kinezyka/gestyka, proksemika, melika, dynamika, agogika, rytmika, metryka itp.]]></description>
            <category>ARTICLE</category>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dudy w malarstwie Jheronimusa Boscha (część I)]]></title>
            <link>https://reference-global.com/article/10.2478/prm-2025-0008</link>
            <guid isPermaLink="false">/article/10.2478/prm-2025-0008</guid>
            <pubDate>Fri, 08 May 2026 00:00:00 GMT</pubDate>
            <description><![CDATA[Złożony z dwóch części artykuł przedstawia próbę klasyfikacji i analizy obrazów tablicowych Jheronimusa Boscha (ok. 1450–1516), w których pojawiają się dudy. Zasadnicze rozważania usytuowane w perspektywie badawczej uwzględniającej aspekty muzyczne, taneczne, ikonograficzne, symbolikę instrumentu oraz źródła inspiracji malarza, poprzedzone są uwagami o charakterze organologicznym i historyczno-artystycznym, pozwalającymi ukazać motyw dud w szerokim kontekście kulturowym.Przedstawienia dud w twórczości Boscha zostały podzielone na dwie grupy według kryterium miejsca. Pierwszą stanowią instrumenty ziemskie, czyli dudy należące do naszego świata, w którym rozbrzmiewają. Drugą grupę tworzą instrumenty eschatologiczne, które w miejscu wiecznego potępienia pełnią głównie funkcję narzędzi penitencjarnych. Przedstawienia z pierwszej grupy wpisują się w główne nurty ikonografii dud i dudziarzy XiV i XV wieku, odzwierciedlając jednocześnie realne aspekty ówczesnej praktyki muzycznej. Różowe dudy w Ogrodzie rozkoszy ziemskich i niebieskie autonomiczne dudy w brugijskim Sądzie Ostatecznym stanowią unikalne w malarstwie tablicowym XV i początku XVi wieku motywy muzyczne o erotycznych konotacjach. W boschowskich wizjach piekła bądź ziemi jako piekła kary powiązane z dudami noszą piętno uciech ziemskich — to, co niegdyś sprawiało przyjemność (taniec), w nowej rzeczywistości zostało poddane inwersji, stanowiąc niekończącą się udrękę.Pierwsza część artykułu zawiera — oprócz wstępu oraz uwag organologicznych — zarys historii dud (do końca XV w.) oraz ikonografię instrumentu w sztuce późnośredniowiecznej. Druga część w całości poświęcona jest przedstawieniom dud w obrazach mistrza z ‘s-Hertogenbosch.]]></description>
            <category>ARTICLE</category>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Magiczne rekwizyty. Sposoby muzycznego przedstawienia przedmiotów w Pierścieniu Nibelunga Richarda Wagnera]]></title>
            <link>https://reference-global.com/article/10.2478/prm-2025-0003</link>
            <guid isPermaLink="false">/article/10.2478/prm-2025-0003</guid>
            <pubDate>Fri, 08 May 2026 00:00:00 GMT</pubDate>
            <description><![CDATA[Działania kompozytorskie Richarda Wagnera wyróżniało dążenie do zrozumiałości i sugestywności w przedstawianiu rzeczywistości pozamuzycznej, co znalazło wyraz w rozwijanej przez kompozytora idei muzycznych motywów przewodnich. Najwyraziściej i najbardziej konsekwentnie ta idea została zrealizowana w cyklu dramatów Pierścień Nibelunga (1853–1874), stając się metodą twórczą odpowiednią do realizacji syntetycznych założeń idei Gesamtkunstwerku. Skomplikowa- ną sieć muzycznych motywów przewodnich, jaką badacze próbują rekonstruować w tym dziele, można zasadniczo uporządkować na dwa sposoby. Kryterium pierwszego podziału stanowi struktura motywów, drugiego zaś — ich semantyka. W tej drugiej typologii, która została wykorzystana w niniejszym artykule, podstawę podziału stanowią typy znaczeń generowanych za pomocą muzycznych motywów przewodnich.Przedmiotem artykułu jest próba odpowiedzi na pytanie o relację, jaka powstaje pomiędzy określonym motywem muzycznym a jego znaczeniem pozamuzycznym. Szczególnie ważne wydają się zwłaszcza dwie kwestie szczegółowe odnoszące się do metody twórczej Wagnera: (1) czy kompozytor konstruował kształt muzyczny motywów w sposób arbitralny i oryginalny, czy też może kierował się zasadami podobieństwa/analogii, oraz (2) czy nadając danym motywom przewodnim określoną formę dźwiękową, odnosił się do tradycyjnych kodów znaczeniowych muzyki (retoryka muzyczna, malarstwo dźwiękowe, charaktery i symbole muzyczne), czy też tworzył te muzyczne znaki jako indywidualne jakości, niepowiązane z tymi tradycjami. W poszukiwaniu odpowiedzi na te pytania w artykule podjęto analizę jednego typu motywów przewodnich, służących odwzorowaniu przedmiotów, czyli istotnych dla akcji rekwizytów, mających określony kształt, wygląd i przeznaczenie.]]></description>
            <category>ARTICLE</category>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Two Soviet Animated Films for Children with Music by Dmitri Shostakovich]]></title>
            <link>https://reference-global.com/article/10.2478/prm-2024-0009</link>
            <guid isPermaLink="false">/article/10.2478/prm-2024-0009</guid>
            <pubDate>Wed, 02 Apr 2025 00:00:00 GMT</pubDate>
            <description><![CDATA[The author of the article discusses two animated films for children, the music to which was created by Dmitri Shostakovich. These are animations directed by Mikhail Tsekhanovsky: The Tale of the Priest and of His Workman Balda (Сказка о попе и работнике его Балдe, 1933), a work preserved only in a fragment entitled Bazar) and The Tale About a Stupid Mouse (Сказка о глупом мышонке, 1940). Both films were interpreted based on the traditional method of analyzing film music, including a detailed description of the plot, image and music, as well as the way these layers are interconnected. Workshop, stylistic and aesthetic issues were taken into account. The entire considerations are complemented by a historical background presenting the most important data about the filmmakers and remarks about the socio-political conditions in which the films were made.]]></description>
            <category>ARTICLE</category>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Back from obscurity: Emil Łapczyński (1837–1863). Concert artist, composer, insurgent]]></title>
            <link>https://reference-global.com/article/10.2478/prm-2024-0001</link>
            <guid isPermaLink="false">/article/10.2478/prm-2024-0001</guid>
            <pubDate>Wed, 02 Apr 2025 00:00:00 GMT</pubDate>
            <description><![CDATA[History is the science of humanity, and human memory, functioning as an unwritten source of knowledge, is one of its main research tools. Memory stores, selects and reveals, but it can also be fleeting—that is why filling its empty spaces is one of the most important tasks of researchers dealing with culture and the realities of the past. One of the “blank pages” in the history of Polish pianism is the oeuvre of Emil Łapczyński—a virtuoso who occupied leading spots in nineteenth-century newspapers and was compared with Józef Elsner or Henryk Wieniawski. In order to bring him back from obscurity, the present author has conducted extensive research, using source materials (birth and death certificates, tsarist decrees, diaries, tombstone inscriptions), press articles and archives (manuscript collections of the Russian National Library in St. Petersburg). The analysis of these sources has revealed a multidimensional profile of a virtuoso and composer who gave concerts in the largest halls of Europe (Vienna, Prague, Warsaw, Kraków, Lviv, Riga, St. Petersburg), but also a victim of a family tragedy and historical events that put an end to his career and life.]]></description>
            <category>ARTICLE</category>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ideas of the Musica Antiqua Europae Orientalis festivals and congresses as creative inspiration as exemplified by Romuald Twardowski’s works]]></title>
            <link>https://reference-global.com/article/10.2478/prm-2024-0008</link>
            <guid isPermaLink="false">/article/10.2478/prm-2024-0008</guid>
            <pubDate>Wed, 02 Apr 2025 00:00:00 GMT</pubDate>
            <description><![CDATA[Musica Antiqua Europae Orientalis Festivals in Bydgoszcz, held since 1966, have been for almost half a century a highly important forum for the exchange of scholarly thoughts and artistic ideas among artists who laid the foundations in Poland and Eastern Europe of performance practices referred today as historically informed. However, regardless of the importance of the event in sphere of research and interpretation of early music, the festivals have also played a role in the emergence of new compositions. According to the director of the Pomeranian Philharmonic, Andrzej Szwalbe (1923–2002), the essence of true art is its integrity. An ability to connect various ideas and inspire various creative activities within different trends and even fields of art. This assumption became the starting point for the director of the Philharmonic to explore old repertoire as well as to inspire new creative activities that could provide various Philharmonic ensembles and large-scale festival projects with a new, unique and artistically valuable repertoire. In this respect Andrzej Szwalbe sought to draw into the circle of artists collaborating with the Philharmonic both those associated in some way with Bydgoszcz (Florian Dąbrowski, Konrad Pałubicki, Henryk H. Jabłoński) as well as renowned composers winning awards at international competitions (for example Zbigniew Bargielski, Marian Borkowski, Henryk Mikołaj Górecki, Wojciech Kilar, Tadeusz Machl, Krzysztof Meyer, Zbigniew Penherski, Marta Ptaszyńska, Krzysztof Penderecki). This circle also included Romuald Twardowski, who, at the instigation of the director of the Pomeranian Philharmonic, composed a piece inspired by the idea of the MAEO congress and festival. Premiered in 1968, Little Orthodox Liturgy was not only a great artistic success for the composer at the Bydgoszcz Music Festival, but also won him a special prize at the Prince Rainier III Competition in Monaco. The composition, combining new compositional techniques and traditional Orthodox liturgy, became an impulse to continue Twardowski’s creative explorations within the “neoarchaic” trend and resulted in the composer’s long-term relationship with Orthodox church music and the Pomeranian Philharmonic in Bydgoszcz.]]></description>
            <category>ARTICLE</category>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“Newcomers” and “natives”: composers in Polish Zielona Góra (1945–2023)]]></title>
            <link>https://reference-global.com/article/10.2478/prm-2024-0003</link>
            <guid isPermaLink="false">/article/10.2478/prm-2024-0003</guid>
            <pubDate>Wed, 02 Apr 2025 00:00:00 GMT</pubDate>
            <description><![CDATA[Zielona Góra is a city with 140,000 inhabitants and an 800-year history. Only for almost eighty years has it been a Polish city, replacing the German Grünberg as a result of the end of World War II. From 1945 until the end of the 1970s, the city was inhabited by Poles and the former German natives of the city had to leave it. Polish newcomers brought their culture with them, so initially the German traces were definitely erased, and then Polish-German cultural exchange gradually began. Over time, the group of Polish musical newcomers was also joined by Polish musical natives born in the Zielona Góra.The aim of the considerations is to present the musical history of the city through the composer’s activity. The group of composers is small, its consists of ten people, including: Andrzej Banachowicz, Mirosław Andrzej Bukowski, Czesław Grabowski, Zygmunt Herembeszta, Juliusz Stefan Karcz, Katarzyna Kwiecień-Długosz, Stanisław Leśniewski, Roman Mazurkiewicz, Andrzej Tuchowski, Narcyz Żołnowski. The Lexicon of Polish Composers edited by Marek Podhajski and other Polish dictionaries, encyclopedias and lexicons in most cases do not contain information about composers from Zielona Góra. There are only four articles: one by Juliusz Karcz and three by Barbara Literska. Two of them concern the period up to 1998, and the next two concern the works of Katarzyna Kwiecień-Długosz. Sources for this discussion also include archival and Internet materials, and information obtained directly from composers.In this discussion, I want to present well-known figures (Banachowicz, Grabowski, Karcz, Kwiecień-Długosz, Tuchowski), and less known ones (Bukowski, Herembeszta, Mazurkiewicz, Żołnowski), and new ones (Leśniewski). For this reason, this text is an alphabetical composer’s lexicon. Therefore, it fulfills the old plans of SK LTM members to publish an almanac of composers from Zielona Góra. These are excellent artists with extensive achievements, known in Poland and abroad.From the perspective of almost 80 years of Polish Zielona Góra, we see what kind of socio-demographic experiment German natives and Polish newcomers participated in. The development of the city›s musical culture is also astonishing, thanks to these people.]]></description>
            <category>ARTICLE</category>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[The Actors’ Boycott During Polish Martial Law: A Case Study in the Politics of Listening as Collective Action]]></title>
            <link>https://reference-global.com/article/10.2478/prm-2024-0006</link>
            <guid isPermaLink="false">/article/10.2478/prm-2024-0006</guid>
            <pubDate>Wed, 02 Apr 2025 00:00:00 GMT</pubDate>
            <description><![CDATA[This essay considers the musical stakes of boycotts, basing my work on the close analysis of the actors’ boycott during Polish martial law in the 1980s. Attuned to the heightened importance of scrutiny— even paranoia—and restraint that is generated by boycotts and imposed upon the boycotted, I understand this form of protest action as a reconfiguration of everyday social life and, by extension, listening techniques and aural culture. First, I define and theorize the boycott as a form of collective action in which ideas about the political possibilities of sound/music in relation to silence percolate. Second, I show a genealogy of musical boycotts in which writing on music, such as music criticism and musicology, is also implicated. This theoretical backdrop paves the way for my turn to the Polish actors’ boycott of state media. I trace modes of listening and performing across live and recorded articulations of the boycott by artists to show how different modes of collaboration reveal music and sound as the means of activating political intensities. Archives of cassette tapes circulated through the opposition’s unofficial publishing networks provide glimpses into the sound and music of home theater, church concerts, and other sonic mediations of recusal.]]></description>
            <category>ARTICLE</category>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[The wartime experiences of Zygmunt Mycielski and the Polish post-war reality as illustrated by Mycielski’s letters to Nadia Boulanger (1939–1960): reading notes]]></title>
            <link>https://reference-global.com/article/10.2478/prm-2024-0007</link>
            <guid isPermaLink="false">/article/10.2478/prm-2024-0007</guid>
            <pubDate>Wed, 02 Apr 2025 00:00:00 GMT</pubDate>
            <description><![CDATA[In the article the author examines the letters of Zygmunt Mycielski to Nadia Boulanger, focusing on the wartime period and the 1950s. These sources provide a valuable insight into the correspondents’ deep friendship, painting a clear picture of the composer’s experiences and the musical life in post-war Poland. The letters form part of an extensive body of correspondence from 1929 to 1979 and are now preserved in the Bibliotheque nationale de France, in the Nouvelles Lettres Autographes collection (reference N.L.a. 89–90). This article analyses only a selected portion of this correspondence that covers the period from 22 September 1939 (the first wartime letter) to 13–14 August 1960 (a report from the Stratford Festival in Canada). In the early months of the war Nadia Boulanger served as a contact point, relaying information between Mycielski and his family. The letters Mycielski sent from his prisoner-of-war camp were written in tiny script and contained encrypted messages intended to reassure his loved ones. After the liberation Mycielski faced the difficult decision of whether to come back to Poland; ultimately, he did return to his homeland. In the 1950s his letters contained descriptions of the revival of musical life in Poland, reminiscences about old friends and reflections on the political situation. The letters, filled with emotion and personal experiences, constitute a fascinating resource for further research making it possible to better understand the composer’s life and work.]]></description>
            <category>ARTICLE</category>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Editorial; Contents]]></title>
            <link>https://reference-global.com/article/10.2478/prm-2024-0010</link>
            <guid isPermaLink="false">/article/10.2478/prm-2024-0010</guid>
            <pubDate>Wed, 02 Apr 2025 00:00:00 GMT</pubDate>
            <category>ARTICLE</category>
        </item>
    </channel>
</rss>